ตอนนี้ ฉันก็ยัง อยู่หอ เป็นปกติ
ถ้าสมมติว่า ทุกคน มีการเปิดเทอมเหมือนฉัน
ต้นเดือนหน้า เราก็จะได้เจอกัน แต่นี่ ฉันต้องมองเพื่อนแต่ละคน ย้ายกันออกไป
ไปไหน? เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้... ทำไม การจากลามันถึงค่อยๆเป็นไปอย่างเชื่องช้า และเงียบเหงา แบบนี้
ต่างจากที่เราเป็น ปี ๑ ที่ต้องมาเจอกันที่คณะทุกวัน ที่ห้องเรียน ที่ต่างๆ ในมหาลัย เพื่อสร้างความคุ้นเคยที่จะอยู่ร่วมกัน แล้วทำไำม ตอนจากลา มันถึงเป็นเช่นนี้
ฉันเห็นหลายคนตั้งแต่ตอนแรก ที่เปิดเทอมมาไปแจ้งจบกันอย่างดีใจ เพราะเบื่อการเรียน โดยไม่มีใครคิดว่า ภายใต้ความน่าเบื่อนั้น คุณได้รับสิ่งดีๆ อะไรหลายอย่าง ( หรึมีแต่ฉันที่คิดได้คนเดียว )
แต่หลายคนก็มาคิดได้ ตอนใกล้จบจริงๆแล้วว่า แท้จริงการเรียนจบในช่วงชีวิตนี้ มันน่าใจหายและน่าเสียดายมาก...
แต่ก็ยังมีบางคน ที่ยังดีใจอยู่ ซึ่งเราก็ไปห้ามความคิดใครไม่ได้
ตอนนี้ ฉัน ก็ใกล้จบบ้างหลังจากยื้อมันมานาน.. ใจก็ยังหาย ไม่ต่างกันกับตอนที่เพื่อนจบ
ฉันเห็นหลายคนหางานทำ ซึ่งมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอย่แล้ว และฉันก็ต้องทำ
"ต้อง" หรอ??
ในชีวิตชั้น ชั้นรู้สึกว่าใช้คำว่า "ต้อง" มาเป็นตัวการทั้งชีวิตแล้ว
ต้องเรียนสายวิทย์ เพราะมันดี มันกว้าง ต้องทำอย่างนั้น เพราะสังคมให้คำนิยมว่ามันดี
แต่ชั้น ไม่ได้รู้ยินดี กับสิ่งเหล่านั้นเลย สังคมไม่สามารถกำหนดชั้นได้
ชั้น อยากทำในสิ่งที่ชั้นอยาก... แต่มันก็ดูเป็นเหมือนความฝันที่หาทางออกมาสู่ความจริงยาก
แล้วฉันจะทำยังไงต่อไป
คำตอบก็ไม่มี...
สุดท้าย ฉันก็ยังคงใช้ชีวิตไปวันๆ เพื่อว่าสักวันฉันจะเ จอ คำตอบนั้น
คริคริ
แร้วคราวหน้าถ้าเอามาก้อขอให้ถึงมืออีกนะค่ะ
ห้าห้า
จุ๊ฟๆ